Schijnwerper op: Rosto

‘We may perhaps thus bring no body back, but will not lose our head!’

Toen ik een jaar of twaalf was, bracht Anouk haar single The Dark uit, van het album Urban Solitude. Ik vind het nog steeds een van haar beste nummers en vooral haar beste videoclip. Pas onlangs ontdekte ik dat de clip is gemaakt door Rosto, die ik weer ontdekte door een aankondiging van zijn nieuwste film, The monster of Nix, een animatiefilm met de stemmen van twee van mijn helden: Terry Gilliam en Tom Waits.

The monster of Nix

Rosto is een Nederlandse kortfilmregisseur en kunstenaar die in 1995 zijn studio Rosto A.D. oprichtte. Sindsdien maakt hij werk dat zich het beste laat omschrijven als duister en associatief. Associatief lijkt sowieso een sleutelbegrip in het werk van Rosto. Vanuit de muziek die hij maakte met zijn band Thee Wreckers ontstond het multimediale kunstproject Mind My Gap, wat weer het vertrekpunt vormde voor een trilogie aan korte films. Zo was er eerst Beheaded, een tragisch hilarisch filmpje dat begint bij de eindcredits, The rise and fall of the legendary Anglobilly Feverson en mijn persoonlijke favoriet Jona/Tomberry (waarmee hij de Grand Prix voor beste kort film won op het filmfestival van Cannes).

Jona/Tomberry

De films staan in verbinding via terugkerende personages en aspecten (zoals afvallende hoofden), maar vooral door de thematiek van dromen, illusies en angsten. Het zijn mengelingen van tekenfilm, CGI, tekst, muziek. Het zijn films die zich absoluut niet laten vangen, maar die je moet ondergaan. Zo associatief als het werkproces van Rosto lijkt, zo associatief moet zijn werk ook worden bekeken. (Voor een goede kijkwijzer verwijs ik u overigens graag naar de briljante proloog van Jona/Tomberry waarin het zoontje van Rosto de film aankondigt).

Thee Wreckers - No place like home

Dat zoontje was overigens voor Rosto de inspiratie voor The monster of Nix, met 30 minuten zijn langste film tot nu toe die ook nog eens geschikt is voor kinderen. Maar zijn werk kennende, zal dat niet betekenen dat we een mierzoet sprookje kunnen verwachten. In de wereld van Rosto wordt de schaduw niet geschuwd en de nachtmerrie niet gesust. Maar zoals we zijn stem horen zeggen in Jona/Tomberry: ‘don’t be scared, this is my work!’

Vanaf 31 oktober is The monster of Nix te zien in EYE. Klik hier voor meer informatie
Bekijk ook de site van Rosto
En natuurlijk de site van Thee Wreckers

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s