Bambi en het brandende bos

Decemberhonger van Tg STAN
spel: Sara De Roo, Maya Sannen en Steven Van Watermeulen
10 januari 2012, Theater Frascati

‘Je houdt toch ook niet minder van je derde kind dan van je eerste?’ Steven beschouwt liefde als een eindeloze bron waar je eeuwig uit kunt putten. En dus is er niets mis met overspel. In Decemberhonger van Tg STAN zien we Sara (Sara De Roo) en Steven (Steven Van Watermeulen) die een open relatie hebben. Het is een vervolg op Lucia Smelt uit 2001 waarin dezelfde acteurs twee toneelspelers speelden die elkaar weer ontmoeten een jaar nadat hij haar heeft verlaten. Nu zijn ze dus alweer jaren samen. Wanneer Sara de jonge toneelschoolstudente Maya (Maya Sannen) mee naar huis neemt, zet deze gestaag de verhoudingen op scherp.

Steven Van Watermeulen en Sara De Roo (foto: Bart Grietens)

Wat op papier vrij zwaar klinkt, een voorstelling over mensen die gedwongen worden te onderzoeken wat hun liefde waard is, wordt in de handen van de acteurs van STAN een komedie. Het spelplezier is hopeloos aanstekelijk. Oudgedienden Van Watermeulen en De Roo zijn perfect op elkaar ingespeeld en genieten er zichtbaar van elkaar uit te dagen. Maar ook nieuwkomer Sannen houdt zich prima staande met haar opvallend aardse spel. Daarbij worden de acteurs geholpen door de sterke tekst van Oscar van den Boogaard, die volzit met ironie en scherpe oneliners.

Het decor van Decemberhonger is even simpel als effectief. Op een witte vloer ligt de inboedel in 2D: een bad, een fiets, een fornuis. Tijdens de voorstelling slepen de acteurs heen en weer met de decorstukken of deponeren ze bij het publiek (‘wilt u even de wc vasthouden?’). Het is dergelijke, voor STAN kenmerkende, interactie met het publiek die zorgt voor een sfeer die even ontspannend als hilarisch is.

Maar onder dat lichtvoetige oppervlak schemert wel degelijk een donkerder laag. In de voorstelling vergelijkt Sara haarzelf en Steven met een brandend bos dat Bambi, in de vorm van Maya, zal vernietigen. Maya antwoordt doodleuk: ‘misschien ben ik wel het brandende bos’. Op die manier worden telkens verhoudingen omgedraaid en verwachtingen gekanteld. De voorstelling omzeilt daarmee behoedzaam elke vorm van eenduidigheid. Het is geen pamflet voor of tegen overspel; daarvoor is de ambivalentie te groot en de nadruk op het niet weten te aanwezig.

Aan het einde blijkt het wroeten van Maya niets uit te halen. Sterker nog, net als je denkt dat de twee door haar inmenging onherroepelijk afstevenen op een breuk wordt besloten tot de voltrekking van een huwelijk. Wanneer vervolgens van de decorstukken een interieur wordt gebouwd lijkt dat een teken dat de frictie is gladgestreken en het open huwelijk werkt. Maar wie zegt dat met de vernietiging van Bambi ook de bosbrand is geblust?

Advertenties

One thought on “Bambi en het brandende bos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s