Grijs maar nog lang niet vergrijsd

Deze week komt de nieuwe cd uit van de inmiddels 77- jarige Leonard Cohen: Old ideas. Ik leerde de muziek van Cohen kennen via mijn ouders die het bij ons thuis vaak draaiden. Maar zoals dat hoort als je kind bent vond ik het juist om die reden geen leuke muziek. Pas toen ik uit huis was ging ik toch weer naar Cohen luisteren en sindsdien staat hij hoog in mijn lijst van meest gewaardeerde muzikanten.

Dat ik Leonard Cohen ook nog ooit live zou zijn had ik meteen uit mijn hoofd gezet. Maar in 2008 kondigde hij uit het niets (daartoe gedwongen door financiële perikelen) een wereldtournee aan. En dus waren we op 12 juli 2008 in het Westerpark getuige van de herintreding van Cohen. Het was er een met glans en intussen heb ik hem drie keer live mogen zien en alle drie de keren was het onvergetelijk.

Leonard Cohen in Ahoy, 2009 (Foto: Elise van Dam)

Ik ga er niet aan beginnen om een lijstje te maken van beste nummers of mijn persoonlijke favorieten. Gewoon, zomaar, een paar Cohen liedjes die de moeite waard zijn en waarom:

First we take Manhattan
clip

Cohen heeft veel andere muzikanten beïnvloed, maar is zelf ook nooit teruggedeinsd voor het toelaten van nieuwe invloeden. Zo staan op de nieuwe cd Old Ideas een aantal bluesnummers, iets waar hij zich tot nu toe nooit aan had gewaagd. Waarom nu wel? Cohens antwoord is even simpel als tekenend: ‘nu ben ik maar zo brutaal geweest om het feit dat deze bluesliedjes tot me kwamen te interpreteren als permissie om ze ook te zingen’ (bron: Volkskrant). Hij mag dan 77 zijn, als een nieuwe weg zich aandient zal Cohen die niet de rug toekeren. Een van mijn favoriete albums van Cohen is The Future, een opvallend elektronische cd. Maar ook het nummer First we take Manhattan van de cd I’m your man heeft duidelijk elektronische invloeden. Een klassieker, onder meer gecoverd door Jennifer Warnes en R.E.M.

Waiting for the miracle
clip

Voordat Cohen zijn muziekcarrière begon, studeerde hij Letteren en was hij dichter, in geboorteland Canada was hij zelfs een gevestigde naam. Die achtergrond is altijd duidelijk aanwezig gebleven in zijn muziek, en heeft hem gemaakt tot wat mij betreft de misschien wel beste tekstschrijver die er is. Een van zijn mooiste teksten vind ik persoonlijk Waiting for the miracle. Daar komt nog bij dat de inzet van Cohen zonder twijfel de beste inzet ooit is.

Memories
clip

Simpel: de videoclip. En dan vooral de seconden tussen 1:32 en 1:38 met de dansende Leonard Cohen.

Story of Isaac
clip 

Een weinig middelen, veel effect nummer. Juist door alle ruimte te bieden aan de melodie en tekst zonder dat het ergens nadrukkelijk wordt bekruipt dit nummer me altijd heel erg. Een liedje dat, zonder dat je er ooit heel bewust naar hebt geluisterd, ineens dagenlang in je hoofd zit.

Famous blue raincoat
clip

Om die ene zin: ‘I guess that I miss you, I guess I forgive you, I’m glad that you stood in my way’. Ik weet niet eens waarom, maar altijd als ik die zin hoor, schieten de tranen in mijn ogen.

Nogmaals, het zijn zomaar wat liedjes van Cohen die de moeite waard zijn, want eigenlijk is zijn hele oeuvre meer dan de moeite waard en op zijn 77e lijkt de bron nog altijd niet opgedroogd. In het interview met de Volkskrant van vandaag vertelt hij dat er nog veel liedjes op de plank liggen en dat het zomaar mogelijk is dat er volgend jaar alweer een nieuwe cd verschijnt. Laten we het hopen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s