THEATER Als de wereld een maatje te groot is

De Broekophouder
Speler/maker: Servaes Nelissen
25 februari 2012, Theater Bellevue

Servaes Nelissen is een beetje een onwaarschijnlijke theatermaker. Als hij over het toneel rond schuifelt terwijl het publiek binnenstroomt, lijkt hij eerder een verdwaalde toeschouwer dan toneelspeler. En als hij zijn ‘inleiding’ aanvangt praat hij aanvankelijk net iets te zacht en zijn verlegen lachjes niet van de lucht. Maar schijn bedriegt. Want wie ziet hoe hij vervolgens moeiteloos schakelt naar het personage Ron Scherpenzeel en met een simpele buikspreekpop drie volledig geloofwaardige personages creëert kan niet anders dan concluderen dat hij een vakman is die met De broekophouder weer een juweeltje heeft geslepen.

Zoals vaak in het werk van Nelissen is de hoofdfiguur een man die maar net grip heeft op zijn leven. Geen totale mislukkeling, maar ook geen hoogvlieger. Ron Scherpenzeel is een spindoctor die na een vermeende affaire is gescheiden en zonder baan in een flat op elf hoog zit. Met hem daar is Norbert, een buikspreekpop uit de tijd dat hij entertainer was op de Holland-Amerikalijn, en die twintig jaar lang in een koffer op zolder heeft gelegen.

Het spel van Nelissen is vloeiend, nooit te nadrukkelijk, maar altijd met een zeer gezette timing. Hetzelfde geldt voor zijn poppenspel. Met behulp van een theedoek of bril transformeert hij zijn pop Norbert in zijn demente moeder, singer-songwriter dochter, en ex-vrouw. Vooral de scène met zijn moeder, waarin ze samen gaan wandelen, is prachtig. Met minimale middelen weet hij daar diep te ontroeren.

Het gemak waarmee Nelissen speelt en schakelt verhult soms bijna hoe doordacht de voorstelling is. Want de ontroering en humor wisselen elkaar precies goed af en de wat melige momenten zijn mooi in evenwicht met de zwaardere thema’s die worden aangesneden. Maar vooral is De broekophouder ook een ode aan het theater zelf. Servaes Nelissen verstaat en spreekt de taal van de verbeelding in zijn puurste vorm. En wanneer het nodig is weet hij zich ondergeschikt te maken aan die verbeelding.

Voor de personages van Nelissen lijkt het leven altijd net een maatje te groot. Ze leven in de schaduw van verwachtingen. Van zichzelf, van anderen. In een ‘inleiding’ die Nelissen geeft speelt hij met de verwachtingen rondom hemzelf. Die zijn hooggespannen sinds hij de Gouden Krekel won voor meest indrukwekkende podiumprestatie (voor de voorstelling Lang zal die wezen). Maar anders dan zijn personages weet Nelissen met De broekophouder de schaduw voor te blijven. En meer dan dat. De voorstelling is een kleinood dat elke mogelijk op de loer liggende schaduw doet verbleken.

De broekophouder is nog t/m 14 april te zien door het land. Klik hier voor de speellijst.

Advertenties

One thought on “THEATER Als de wereld een maatje te groot is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s