Nieuwsgierigheid tot film verheven

De ‘understudy’. Zo beschouwt Matt King zichzelf als het gaat om het ouderschap. Hij was altijd de reserveouder, maar nu zijn vrouw Elizabeth in een coma in het ziekenhuis ligt is de opvoeding van zijn twee dochters aan hem. De ene is tien jaar oud en stuurt sms-jes rond over het schaamhaar van klasgenootjes, de andere is zeventien jaar en rebelleert erop los. En dus horen we King in de nieuwste film van Alexander Payne, The descendants, meermaals verzuchten wat hij in godsnaam met deze situatie aan moet. En dan moet hij ook nog beslissen over de verkoop van een groot stuk grond in Hawaii, dat al generaties lang familiebezit is.

The descendants (Alexander Payne, 2011)Maar de werkelijke stroomversnelling is daar wanneer rebeldochter Alex haar vader vertelt dat Elizabeth vreemd ging. Het is het begin van een zoektocht naar de man met wie ze een affaire had. Een soort alternatieve roadtrip met zijn dochters, inclusief een totaal tactloos stonervriendje van Alex, waarin niets helemaal gaat zoals je het verwacht.

George Clooney speelt een van zijn meest kwetsbare rollen als vader Matt King. Zijn komische timing is perfect, maar vooral de wijze waarop hij het verdriet en onvermogen van zijn personage subtiel vormgeeft is bewonderenswaardig. Naast hem maakt de jonge Shailene Woodley veel indruk als diens dochter Alex. Aanvankelijk lijkt haar rol die van de typische opstandige tiener, maar al snel blijkt dat we daarmee toch tot op zekere hoogte op het verkeerde been zijn gezet.

En zo is het ook met de film als geheel. Bij vlagen lijkt The descendants bijna rommelig, lijken handelingen van personages niet logisch voort te vloeien uit het voorgaande, maar juist daarmee toont Payne zijn menselijk inzicht. Want we zijn nu eenmaal geen logisch opererende wezens, soms doen we dingen die nergens op slaan, waar geen zinnig motief voor te vinden is.

Regisseur Alexander Payne bewees met voorgaande films About Schmidt en Sideways al dat hij een feilloos oog heeft voor juist dat aspect van het menselijke. Payne herleidt zelf zijn manier van film maken tot nieuwsgierigheid naar hoe mensen op bepaalde situaties reageren. Dat zullen veel regisseurs met hem zeggen, maar waar de meeste films toch het antwoord op die nieuwsgierigheid tonen, daar weet Payne de nieuwsgierigheid zelf tot film te verheffen. Dat levert een film op die tegelijk verrassend en herkenbaar is. Een beetje als het leven zelf dus.

Advertenties

One thought on “Nieuwsgierigheid tot film verheven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s