FILM Fantasievolle en ontroerende verfilming van Grossman’s internationale bestseller

Dit artikel verscheen eerder op filmorama.nl

Dat Nederland al jaren, ook internationaal, uitblinkt in het maken van jeugd- en familiefilms mag nauwelijks meer een verrassing heten. Dat besefte men ook bij de organisatie van het Nederlands Film Festival en dus is er dit jaar extra aandacht voor de familiefilm en opende het festival met Nono, het zigzagkind. De in Nederland werkzame Vlaamse regisseur Vincent Bal was eerder al verantwoordelijk voor de sterke Annie M.G. Schmidt verfilming Minoes, maar overtreft zich met deze film, die tegelijk fantasievol, grappig en ontroerend is.

De film, naar de internationale bestseller van Israëlisch schrijver David Grossman, gaat over de 12-jarige Nono Feierberg (Thomas Simon) die graag in de voetsporen van zijn vader, politie-inspecteur Jacob Feierberg (Fedja van Huêt), wil treden. Als hij aan de vooravond van zijn bar mitswa in de trein op weg naar zijn oom Sjmoel een geheimzinnige opdracht krijgt, twijfelt hij dan ook niet. Samen met een mysterieuze man, die hij al snel ontmaskert als meesterinbreker Felix Glick (Burghart Klaussner), gaat hij op zoek naar de identiteit van zijn moeder die stierf toen hij nog maar een jaar oud was.

De cast is indrukwekkend. Klaussner is heerlijk guitig als Glick en Isabella Rosselini bewijst als zangeres Lola Ciperola nog maar eens de meest schelmse filmdiva op aarde te zijn. Naast deze internationale kanonnen zijn er ook prachtrollen van Fedja van Huêt en Jessica Zeylmaker als Nono’s vader Jacob en diens nieuwe vriendin Gaby en natuurlijk Thomas Simon, die debuteert als Nono en zijn rol met overduidelijk plezier speelt. Maar ook de bijrollen zijn stuk voor stuk goed ingevuld, tot de kleinste toe, en dat zegt iets over de manier waarop Bal films maakt. Elk detail, op elk niveau, telt: de aankleding van de film is prachtig, het script, met talloze voor- en achteruitwijzingen, zit ingenieus in elkaar zonder dat het ergens gekunsteld aanvoelt en het ritme van de film is wervelend met op de juist momenten een adempauze.

Vorige week werd de Constantijn Huygens-prijs uitgereikt aan een kinderboekenschrijver, Joke van Leeuwen. Dat was, na Toon Tellegen, pas de tweede keer. Kinderboekenschrijvers kunnen zelden rekenen op de erkenning die schrijvers van volwassenliteratuur ten deel valt. Datzelfde geldt, in iets mindere mate, toch ook nog steeds voor kinder- en jeugdfilms. Vincent Bal bewijst met Nono, het zigzagkind nog maar eens hoe onterecht dat is. Hij schuwt in zijn film de toch soms zware en volwassen onderwerpen van het boek niet en brengt ze zo dat de film kinderen én volwassenen serieuzer neemt dan menig volwassenfilm volwassenen serieus neemt. Kijk alleen al naar de romance tussen Jacob Feierberg en de echte moeder van Nono. De aantrekking, de noodzaak, de leegte, de onvermijdelijkheid en vooral de liefde zelf; het wordt allemaal invoelbaar gemaakt in een prachtige sequentie. En zo is Nono, het zigzagkind een wervelende film vol humor en fantastische vondsten, maar vooral ook een innemende film met een hart van goud.

Advertenties

One thought on “FILM Fantasievolle en ontroerende verfilming van Grossman’s internationale bestseller

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s