FILM Zoetsappig drama slaat om in licht absurde komedie

Dit artikel verscheen eerder op filmorama.nl

Het eerste half uur van La Délicatesse zet de kijker totaal op het verkeerde been. De film, gebaseerd op het gelijknamige boek van David Foenkinos die zelf ook het script schreef en de film regisseerde met zijn broer Stéphane Foenkinos, begint wanneer Nathalie (Audrey Tautou) en François (Pio Marmaï) elkaar ontmoeten in een café. Ze worden verliefd, trouwen en zijn samen in gelukzaligheid, tot François plots omkomt bij een ongeluk. Nathalie kwijnt weg op de bank en dompelt zich vervolgens een paar jaar onder in haar werk. Maar dan, plotseling, kust ze zomaar een lummelige Zweed (François Damiens) die haar kantoor binnen komt waaien om dossier 114 te bespreken.

Vanaf die kus slaat de toon van de film om als een blad aan een boom. Van een tamelijk zoetsappig drama verandert La Délicatesse in een licht absurde komedie. Nu kan ik hier de film vergelijken met een bonbon met aan de buitenkant een laag donkere chocola en van binnen een verrassend romige vulling, maar eigenlijk komt het er toch vooral op neer dat de film niet in evenwicht is. De uitdieping van de relatie tussen Nathalie en François was logisch geweest als de rest van het verhaal zich richt op de pijn van het verwerken en het opnieuw kunnen toelaten van liefde. Maar het is niet de herinnering aan François die tussen Nathalie en de Zweedse Markus in komt te staan. Het zijn de vooroordelen van anderen en dan voornamelijk: wat moet zo’n petite Française met zo’n kalende Zweed?

Toch is het tweede deel van de film wel het beste. Dat heeft enerzijds te maken met de acteurs. Vooral Damiens zet als Markus een mooie rol neer. Op het eerste oog vooral een sukkel, maar onder dat exterieur toch innemend en intelligent. Daarnaast zijn de dialogen een fascinerende mix tussen aardsheid en romantische lyriek, wat soms wonderwel werkt, zoals in de prachtige eindscène. En ook in de details tonen de broers Foenkinos zich origineel, zoals wanneer een dialoog doorloopt terwijl het beeld snijdt naar een restaurantaquarium, zodat het lijkt of de vissen met elkaar praten. Dat soort vervreemdende momentjes maken dat de film de gapende clichévalkuil net weet te omzeilen.

Maar aan de tweespalt van het drama en de komedie weet La Délicatesse zich toch niet geheel te ontworstelen en dat Audrey Tautou de hoofdrol speelt is dan eigenlijk ook wel zo gepast. De wereld lijkt soms wel verdeeld in Tautou-dwepers en Tautou-haters. Eenzelfde lot lijkt deze film beschoren, die voor sommigen een mooi kleinood zal zijn en voor anderen complete kitsch. En ja, dan krijgen we toch nog een naar de titel verwijzende metafoor, want dat is net als bij delicatessen: die zijn ook niet voor ieders smaak.

Advertenties

One thought on “FILM Zoetsappig drama slaat om in licht absurde komedie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s