FILM Bij vlagen betoverend poëtische film van Jos Stelling

Met elk beetje stof dat hij afveegt aan zijn jas verandert hij wat verder in een spookgedaante. Steeds meer opgaand in het decor van krakende trappen en stilstaande klokken. Dat dit het eindstation is moge duidelijk zijn. De beginsequentie van Het Meisje en de Dood, de nieuwste film van Jos Stelling (waarmee hij op het Nederlands Film Festival het Gouden Kalf voor beste film won), is ijzersterk. We zien een oude man (Sergey Makovetsky) met de trein afreizen naar een schijnbaar niemandsland in de buurt van Leipzig. Daar, in de bossen, staat een verlaten hotel. Het is in dat hotel dat hij tientallen jaren geleden verliefd werd.

Het Meisje en de Dood is een film over onmogelijke liefde. Wanneer de Russische Nicolai Borodinski (Leonid Bichevin) op doorreis naar Parijs een nacht in een hotel besluit te overnachten valt hij bij eerste aanblik als een blok voor de mooie Elise (Sylvia Hoeks). Hij verlengt zijn verblijf. Met een dag. Daarna nog een dag. En nog een. Elise blijkt een courtisane en eigendom van de eigenaar van het hotel, een oude Graaf (een mooie rol van Duits komiek Dieter Hallervorden). Het is vanaf dat moment niet de vraag of de liefde van Nicolai en Elise gedoemd is, maar hoe het noodlot zich zal voltrekken.

Het meisje en de dood (Jos Stelling, 2012)Stelling vertelt het verhaal met weinig woorden en dat is een goede zet. Want het zijn de non-verbale scènes waarin de film het meest tot zijn recht komt en op momenten betovert. Visueel gezien is Het Meisje en de Dood zonder twijfel een van de beste films die Jos Stelling maakte. Belichting, compositie, aankleding; alles klopt. Het camerawerk, van Goert Giltay, is prachtig. Maar vooral nodigen de poëtisch stille scènes de toeschouwer uit te dwalen in het gevoel van de film, meer dan deze op rationeel niveau te begrijpen. Dat leidt er echter ook toe dat in de meer dialooggerichte scènes, die weer wel een beroep doen op de ratio, de film onvermijdelijk inzakt.

Opvallend is dat de film me meermaals aan het werk van Stanley Kubrick doet denken. Het hotel en vooral de vreemde gasten en bedienden roepen associaties op met The Shining, terwijl een wonderschoon geregisseerde scène rond een gemaskerd feest juist Barry Lyndon in herinnering roept. Vooral de link naar The Shining lijkt me niet toevallig, want evenals in die film, ontstaat er een soort vervreemding van de tijd. Alsof binnen het hotel de tijd zijn eigen verloop kent.

Tot slot: het acteren is eigenlijk over de gehele linie sterk, maar Sylvia Hoeks moet ik hier nog even apart noemen. In het verleden deelde ik niet altijd in de euforie rond haar (ik vond haar bijvoorbeeld totaal verkeerd gecast in Tirza), maar met deze rol wordt mijn scepsis gelogenstraft. De manier waarop ze haar emoties doseert, een tegelijk elegante als aardse vrouw neerzet, en zich naar het einde toe vol stort in de aftakeling van haar personage; grote klasse.

Advertenties

One thought on “FILM Bij vlagen betoverend poëtische film van Jos Stelling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s