FILM Compassievolle film over de pijn van het ouder worden

‘Ik ben hier, ontbijt, en je vertelt me dingen die ik niet begrijp’. Aan het woord is Anne, een vrouw van in de tachtig en tegenover haar zit haar man Georges, ook in de tachtig. In die ene simpele zin, gesproken aan een ontbijttafel, zit de pijn van het ouder worden: er nog zijn, terwijl het leven al bezig is zich aan je te onttrekken. Michael Haneke’s toont ons in Amour, op het filmfestival van Cannes bekroond met de Gouden Palm, die tragiek van de ouderdom zonder omhaal, maar met een voor zijn doen ongekende compassie. En juist dat levert een film op die hartverscheurend is.

Amour (Michael Haneke, 2012)Amour speelt zich bijna volledig af in het appartement van Anne (Emmanuelle Riva) en Georges (Jean-Louis Trintignant), twee gepensioneerde muziekdocenten. Wanneer Anne een beroerte krijgt, gaat haar gezondheid steeds verder achteruit, terwijl Georges koste wat het kost tracht haar thuis te houden en daar te verzorgen. Zo nu en dan krijgen ze bezoek van dochter Eva (Isabelle Huppert), die haar vader ervan tracht te overtuigen meer hulp toe te laten of Anne elders te laten verzorgen. Maar voor Georges is dat geen optie.

Bij een verhaal zo schrijnend als dit is het van belang dat de acteurs niet op het sentiment gaan spelen en dat blijkt aan Trintignant en Riva zeer welbesteed. Ze spelen hun rollen met een waardige kwetsbaarheid. Huppert biedt prima tegenwicht als de vertwijfelde dochter. Bijzonder ook is de rol van Alexandre Tharaud, vermaard Frans pianist, die in deze film zijn acteerdebuut maakt als oud-leerling van Anne en Georges en ook de in de film te horen muziek speelt.

Michael Haneke heeft zich de afgelopen twee decennia bewezen als een van de meest consistente filmmakers. Ook in Amour is zijn visuele stijl, met weinig camerabewegingen en veel lange shots, onmiskenbaar aanwezig. Toch zijn er ook een aantal opvallende wijzigingen. Ongebruikelijk zijn bijvoorbeeld de paar lange close-ups van de gezichten van Anne en Georges. Het geeft ons als kijker de mogelijkheid dichterbij de personages te komen dan gewoonlijk. Maar vooral opvallend is de band tussen die hoofdpersonages. Waar Haneke’s films zich meestal richten op onthechte personages zien we hier twee mensen die juist totaal met elkaar zijn. De inzet van de film is hun liefde, die tegelijk begrensd en grenzeloos blijkt.

Haneke zei in een interview eens dat al zijn films te maken hebben met zijn eigen angsten. Amour is zijn meest kwetsbare, en daarmee durf ik wel te zeggen meest persoonlijke film tot op heden. Dat Amour daarmee ook zijn grootste angst representeert is wellicht niet vreemd. Want waar we bij het geweld in zijn eerdere films Funny Games of Caché altijd nog konden geloven dat het ons niet zal gebeuren of raken, is dat bij Amour niet het geval. Het geweld van de ouderdom is onontkoombaar.

Advertenties

One thought on “FILM Compassievolle film over de pijn van het ouder worden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s