FILM Visuele krachtpatserij van de bovenste plank

Ja, de film is te lang. Maar echt saai wordt het nergens. Dat een filmtrilogie naar J.R.R. Tolkien’s De Hobbit, toch vooral een voorstudie van diens magnum opus In de ban van de ring, misschien lichtelijk overdreven was, spreekt ook wel voor zich. Des te knapper is het dat Peter Jackson (die na een hoop poeha vooraf toch maar zelf op de regiestoel plaatsnam) van dit eerste deel, The Hobbit: An Unexpected Journey, een onderhoudende film heeft weten te maken. Maar vooral één die visueel imponeert, soms met pure krachtpatserij, maar dan wel krachtpatserij van de bovenste plank. (Die tamelijk irrelevante steenreuzen had ik niet willen missen.)

The Hobbit: An Unexpected Journey (Peter Jackson, 2012)The Hobbit begint met een uitgebreide proloog waarin wordt uitgelegd hoe de dwergen hun in een berg gedolven koningrijk verloren aan de goudlustige draak Smaug. Daarna volgt een, opnieuw zeer uitgebreide, introductie van het reisgenootschap dat jaren later een poging onderneemt deze ‘Lonely Mountain’ terug te winnen op Smaug: de tovenaar Gandalf (Ian McKellen), dertien dwergen onder leiding van Thorin (Richard Armitage) en de aanvankelijk onwillige Bilbo Baggins (Martin Freeman). Tijdens deze sequentie, met die dertien over elkaar heen tuimelende dwergen, lijkt de film wel erg olijk te worden (er is zelfs een soort musicalnummer waarin met servies wordt gejongleerd en met voeten gestampt), maar naarmate de film vordert voert Jackson het tempo op en neemt de joligheid steeds verder af.

De film ziet er, in 3D, vrij spectaculair uit. Jackson kan de neiging niet onderdrukken ons wat aardmannen en brullende Wargs om het hoofd te slingeren, maar echt indruk maakt de 3D wanneer diepte wordt gecreëerd. Zoals in de eindeloos in de bergen gedolven dwergensteden. Soms bijna letterlijk duizelingwekkend. En de computergegeneerde beelden zijn flinke stappen verder in vergelijking met de Lord of the Rings-trilogie, met als pièce de resistance de angstaanjagend expressieve figuur Gollum (Andy Serkis).

De eerste Hobbit-film is lichter van toon dan de Lord of the Rings-trilogie, wat deels is toe te schrijven aan hoofdrolspeler Freeman die zijn wat melancholische uitstraling combineert met een prettige komische timing. Toch merk je dat regisseur Jackson ook in deze trilogie een groots verhaal wil vertellen en het is maar de vraag of het bronmateriaal het gewicht dat Jackson eraan placht te geven kan dragen. Tolkien schreef De Hobbit voor zijn kinderen. Het is een avonturenboek waarin weliswaar een reis met een doel wordt gemaakt, maar een epische queeste als In de ban van de ring is het bij lange na niet. Dat wordt alleen nog maar benadrukt door Jackson’s benadering en keuze het boek bijna letterlijk te verfilmen. En zo eindig ik weer waar ik begon: Ja, de film is te lang. Maar echt saai wordt het nergens.

Advertenties

One thought on “FILM Visuele krachtpatserij van de bovenste plank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s