FILM Deels geslaagde A Late Quartet wordt gered door hoofdrolspelers

A Late Quartet (Yaron Zilberman, 2012)Cellist Peter Mitchell (Christopher Walken) doet zijn mededeling zoals het strijkkwartet opus 131 van Beethoven dient te spelen: attacca, zonder pauze. Hij heeft Parkinson en wil dat het eerste concert van het nieuwe seizoen zijn afscheidsconcert wordt. A Late Quartet, de eerste speelfilm van Yaron Zilberman, draait om een strijkkwartet dat aan de vooravond van hun 25-jarig jubileum hun cellist en pater familias ziet vertrekken. Dat lijkt het begin van de ontbinding van het kwartet.

Zodra de overige drie kwartetleden buiten staan, te weten de met elkaar getrouwde altvioliste en tweede violist Juliette en Robert Gelbart (Catherine Keener en Philip Seymour Hoffman) en eerste violist Daniel Lerner (Mark Ivanir), begint het te kraken. Robert stelt voor dat hij en Daniel de eerste vioolpartij gaan afwisselen, maar dit valt totaal niet in goede aarde. Vanaf dan komt er een sneeuwbaleffect op gang dat op zijn weg naar beneden alle onderlinge verhoudingen mee bergafwaarts sleurt.

A Late Quartet (Yaron Zilberman, 2012)A Late Quartet is in zoverre een intellectuele film dat hij zich afspeelt in de New Yorkse wereld van klassieke muziek en de personages logischerwijs met jargon doorspekte gesprekken voeren over Beethoven en tijdens een muziekles T.S. Eliot citeren. Tegelijk neigen de verhaallijnen naar melodrama en is de uitwerking regelmatig voorspelbaar. Vooral die rond Robert en Juliette’s dochter Alexandra (Imogen Poots), aanstormend viooltalent, scheert vervaarlijk langs de soap-rand.

Dat de film niet ten onder gaat is te danken aan de vier hoofdrolspelers. Keener en Hoffman zijn sterk en ontroerend als getrouwd koppel waarvan de een de ander meer nodig lijkt te hebben dan de ander de een. Maar vooral de scènes die ze met z’n vieren delen zijn heerlijk om naar te kijken. In misschien wel de beste scène in de film repeteert het kwartet bij Peter thuis en barsten alle voegen. De scène heeft vaart, humor, zowel ingehouden als uitbarstende emotie. Net als, laat ik het maar gewoon zeggen, een goed muziekstuk.

Maar het is uiteindelijk vooral Walken die de film naar een hoger plan tilt. Juist door zich naar de achtergrond te begeven valt hij op. Want hoewel we hem toch vooral associëren met meer extraverte personages toont hij hier hoe exact en genuanceerd zijn spel eigenlijk is. Wanneer uiteindelijk het afscheidsconcert aanbreekt is hij het die de scène zijn emotionele diepgang geeft. Een diepgang die resoneert bij zowel zijn drie medekwartetleden als de toeschouwer.

Advertenties

One thought on “FILM Deels geslaagde A Late Quartet wordt gered door hoofdrolspelers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s