FILM Jeugdsentiment in 3D

THE LION KINGDeze week zag ik twee films in de bioscoop die voor mij, en naar ik aanneem voor velen met mij, omgeven zijn van jeugdsentiment: Jurassic Park (Steven Spielberg, 1993) en The Lion King (Roger Allers, Rob Minkoff, 1994), beiden heruitgebracht in 3D. Ik was zeven toen ik The Lion King zag. Het was de eerste keer dat ik naar de bioscoop ging en het zou daarna jaren duren voor ik er weer heen ging. Ik zag de film met mijn ouders, broer en zussen in de JT bioscoop in Amersfoort. En wat met volwassen ogen moeilijk te geloven is, toen ik als kind de bioscoop binnenstapte vond ik het het mooiste gebouw dat ik ooit had gezien. De hoge plafonds en rood beklede trappen deden me vermoeden dat dit, naast een bioscoop, ook wel eens het paleis van de koningin zou kunnen zijn.

De film zelf maakte enorme indruk op me. Ik moest verschrikkelijk huilen om de dood van Mufasa, wat ik vervolgens heel hard probeerde te verbergen in de pauze die om onbegrijpelijke redenen precies daarna was gepland. Ik lachte mijn kaak in een kramp om Timon en Pumba en was vastbesloten ‘hakuna matata’ te adopteren als mijn lijfspreuk. Iets wat in de praktijk nog knap lastig bleek, maar dat mocht de pret niet drukken. Alhoewel het nog jaren zou duren voordat mijn cinefilie zijn huidige vorm zou aannemen, zal The Lion King voor mij altijd de film blijven waar het allemaal begon.

jurassic_park_3d_02037428_st_7_s-lowEen jaar voor The Lion King kwam Jurassic Park uit. Ik mocht er niet heen, want was veel te jong, en dat stak. Want als kind was ik verzot op dinosaurussen. Ik verzamelde er boeken over en had op mijn kamer een legertje dino’s van de speelgoedwinkel: onder meer een Brachiosaurus, Triceratops, Stegosaurus, Tyrannosaurus Rex en, vreemd genoeg, een draak. Toen de film een paar jaar later op televisie kwam, mocht ik hem samen met mijn zeven jaar oudere broer en vijf jaar oudere zus kijken, maar op één voorwaarde: als er dinosaurussen in beeld kwamen moest ik mijn handen voor mijn ogen slaan.

Ik stemde toe en gehoorzaamde aanvankelijk, tot mijn nieuwsgierigheid het won. Voorzichtig gluurde ik tussen mijn vingers door en zag hoe een brullende T-Rex een stuk aangevreten geit op een auto kwakte. Ik schrok me lam en kneep mijn ogen de rest van de film netjes dicht. Behalve bij de scène met de Brachiosaurussen. Mijn broer, die al eerder een heldenrol in mijn persoonlijke televisiehistorie had gespeeld door de tv triomfantelijk op een andere zender te zetten toen ik als kleuter moest huilen om een enge aflevering van Bert en Ernie, tikte me aan en zei dat ik wel even kon kijken. Ik keek en het was machtig mooi. De Brachiosaurus nieste en ik deed net of ik niet schrok.

THE LION KINGHet is een vreemde gewaarwording om films die zoveel voor je betekenden als kind, als volwassene terug te zien. Het heeft ook iets engs, zal de magie er nog zijn? En blijven de films überhaupt overeind na zoveel jaar? Het antwoord is ja en ja. Over Steven Spielberg kun je van alles vinden, echt van alles, maar regisseren kan hij. Want ondanks de losse eindjes (WAT WAS ER NOU AAN DE HAND MET DE TRICERATOPS?) blijft de opbouw van sommige scènes razendknap en zijn de dinosaurussen nog altijd verbazingwekkend geloofwaardig. En The Lion King is nog steeds een grappige, ontroerende en vooral hartverwarmende film met fantastische muziek van Hans Zimmer en een van de heerlijkste slechteriken uit de filmgeschiedenis.

En dan is er nog de 3D. Ik ben van nature geen 3D-aanhanger, maar ook geen hardnekkig tegenstander. Zo bewijst deze versie van The Lion King nog maar eens dat animatie zich toch echt uitstekend leent voor 3D. Maar ook bij Jurassic Park is de 3D-inzet verrassend subtiel. Het is jammer dat veel mensen zo vasthouden aan de vooroordelen rond 3D. De techniek verbetert en daarmee neemt het hoofdpijngehalte af. En, misschien nog wel belangrijker, 3D wordt steeds creatiever ingezet. Iets dat ik al eerder heb betoogd. We zijn allang voorbij het stadium van speren en messen die op je afkomen. Steeds meer wordt 3D ingezet om juist de diepte van de filmwereld te vergroten en in die hoedanigheid heeft het toekomst. En zo was deze week een magnifieke trip down memory lane die tegelijk perspectief bood voor de toekomst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s