FILM Man of Steel

MAN OF STEELSuperman is een ondankbaar personage. Hard als staal, de goedheid zelve en dan ook nog kunnen vliegen. Weinig materiaal om een dramatisch interessant personage van te maken. Toen in 1978 de eerste echt grote film over de comics-superheld in de bioscopen verscheen waren er twee factoren om dat te ondervangen: Christopher Reeve, die met veel humor en plezier de man met de cape en diens stuntelige alter-ego/dekmantel Clark Kent neerzette, en de focus op diens relatie met Daily Planet-reporter Lois Lane (Margot Kidder).

Maar een Superman zoals Reeve hem portretteerde accepteren we niet meer. Superhelden vandaag de dag moeten ofwel ironisch zijn (Iron Man), ofwel zelf een duistere kant hebben (Batman) en Superman valt, vooral door zijn ultieme goedheid, in geen van beide categorieën. David S. Goyer en Christopher Nolan, die eerder als scenarist en regisseur verantwoordelijk waren voor het op verrassend duistere wijze rebooten van de Batman-saga, leken wat dat betreft de aangewezen mensen om ook de Superman-saga in een nieuw jasje te steken. Het eerste product daarvan is het door hen geschreven en door Zack Snyder geregisseerde Man of Steel.

De film vertelt (opnieuw) het verhaal van Kal-El (Henry Cavill) die door zijn vader Jor-El (Russel Crowe) van de imploderende thuisplaneet Krypton naar aarde wordt gestuurd alwaar hij opgroeit als Clark Kent en uiteindelijk zijn Superman-pak aantrekt. Tegenstand komt er van General Zod (Michael Shannon), die gek genoeg in de tussenliggende jaren totaal niet is verouderd en nu de aarde wil gebruiken om er een nieuw Krypton van te maken, ten koste van de gehele wereldbevolking.

MAN OF STEELHoewel aan het einde van de film vrij opzichtig (en vast tot ontsteltenis van menig Supermanfan) een duisternis in hem wordt aangeboord, wellicht als opmaat naar de onvermijdelijke sequels, laten de scenaristen en ook Snyder gedurende de film tal van mogelijkheden liggen om Superman/Clark Kent/Kal-El op meer doorwrochte wijze diepte en conflict te geven. Weliswaar wordt er tijd ingeruimd voor flashbacks waarin we zien hoe Clark worstelt met zijn buitenmenselijke krachten; die worstelingen worden nergens van morele of ethische aard.

Dat Zack Snyder wel weet hoe hij een actiescène moet regisseren, is duidelijk. (Dat gezegd hebbende: het zijn er wel excessief veel en de film duurt echt te lang.) Snyder weet de kracht, snelheid en destructie van de confrontaties tussen Superman en Zod’s legertje sterk te treffen. Maar daarin zit ook de keerzijde van Man of Steel. ‘Grensverleggend in zijn beste actiescènes, maar waarschijnlijk over een paar maanden overtroffen door een volgend spektakel’, zoals Berend Jan Bockting in de Volkskrant schreef.

MAN OF STEELDe grenzen verschuiven momenteel zo snel dat grensverleggend zijn waarde heeft verloren. Althans, als het gaat om de omvang van actiescènes. Superman was op lange termijn niet grensverleggend in de actie, maar in de personages. ‘Even the most scientifically inaccurate method of time travel in cinematic history is forgivable, thanks to such a strong and iconic performance that Reeve brought to the role’, schreef WhatCulture en dat vat de kracht van de film goed samen. Niet de spektakelscènes (waar nu wel wat op valt af te dingen), maar de wijze waarop de personages gestalte kregen maakt dat Superman nog altijd overeind blijft als film.

Veel zal voor Man of Steel afhangen van de sequels. Ook nog om een andere reden die mij althans dwarszit. In Man of Steel storten talloze gebouwen in en worden opzichtige referenties gemaakt naar 9/11. Maar de vernietiging is verder een totale bijzaak. Dat is geen noviteit in een Hollywoodfilm, waarin de slachtoffers vaak onzichtbaar en daarmee eigenlijk non-existent blijven, maar Superman was nu juist de superheld die ten strijde trok tegen alle vormen van criminaliteit en geweld en dat valt toch moeilijk te rijmen met de honderden, zo niet duizenden mensen in al die gebouwen die mede door zijn toedoen ter aarde storten. Eén van de dingen die Nolan’s Batman-trilogie sterk maakte, was dat Bruce Wayne de last van zijn eigen destructie meedroeg. Persoonlijk hoop ik dan ook dat Superman in een vervolgfilm onnoemelijk last van zijn geweten krijgt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s