IFFR 2014

Een kort overzicht van de acht films die ik dit jaar zag op het Internationaal Film Festival Rotterdam. De afbeeldingen zijn een link naar de trailers.

Concrete Night (Pirjo Honkasalo, 2013)
ConcreteNight3
Prachtig geschoten zwart-wit film over een jongen die opgroeit in een Finse achterstandswijk met een criminele broer en afwezige vader; het recept voor falen. Wat de film onderscheidt van thematische soortgenoten is dat Concrete Night zich ontvouwt als een droom, waarin personages langs elkaar heen lijken te schuiven, onbenullige details plots gewicht krijgen en handelingen zonder consequenties schijnen, tot ze dat plotseling toch zijn. Een sterk geluidsdecor en een paar effectieve kleurschakeringen intensiveren de surrealistische sfeer en de openingsscène is van een stil makende schoonheid.

 

Ruin (Amiel Courtin-Wilson, Michael Cody, 2013)
ruin_main2-620x349
Zware film over twee jonge Cambodjanen die dreigen te verzuipen in de grote stad en zonder de ander werkelijk te kennen hun kans op vrijheid in elkaars handen leggen. Als een van alle glamour ontdane Bonnie en Clyde vluchten ze de nacht in, zij tegen de rest, waarbij die rest vooral bestaat uit mannen die hun perverse seks- en machtslust op het stel trachten te botvieren. Aan het einde verliest de film zijn evenwicht, maar de combinatie van het pijnlijke realisme en korte, etherische sequenties werkt vaak wonderwel. Vooral het shot waarin hij over straat loopt na zijn werk en zij plotseling maar vooral totaal onnadrukkelijk het beeld en daarmee zijn leven in komt lopen is een dwingend voorbeeld van de kracht van eenvoud.


Love Steaks (Jakob Lass, 2013)
love-steaks
Heerlijke en intelligente komedie over een jongen die bij een luxe spa gaat werken en verliefd wordt op een meisje dat werkt in de keuken van een restaurant in hetzelfde gebouw. Regisseur Jakob Lass draait in de ontluikende relatie consequent de genderrollen om wat zorgt voor afwisselend grappige en ongemakkelijke scènes. De film wordt omhoog getild door het ongedwongen spel van de twee hoofdrolspelers en een aantal grappige slapstick-momenten, maar vooral door de regie van Lass, die een schijnbaar onmogelijke koorddans uitvoert tussen grap, cliché en ernst zonder van het koord te vallen.

 

Silence Radio (Valéry Rosier, 2012)
VALERY-ROSIER-Silence-radio-5
Even ontroerend als op momenten hilarisch portret van een klein, lokaal radiostation in Frankrijk. Het radiostation, dat vooral oude chansons uitzendt en gepresenteerd wordt door met cd-wisselaars hannesende bejaarden, is voor veel luisteraars als een reddingsboei in een poel van eenzaamheid en een warm bad van nostalgie. Wanneer de zender uit de lucht gaat door een probleem met de zendmast, lijkt het of Valéry Rosier alle geportretteerde luisteraars een klein zetje geeft en wanneer het radiostation weer in de lucht is, kammen ze hun haren net wat netter of gaan net wat rechter zitten aan de rand van de dansvloer.

 

Club Sandwich (Fernando Eimbcke, 2013)
club_sandwich
Enige tegenvaller, deze film over een puberjongen die in een bijna geheel verlaten vakantieoord verliefd wordt op een iets ouder meisje, tot groot ongenoegen van zijn moeder. Buiten het feit dat het moeilijk relateren is aan zo een symbiotische moeder-zoon relatie als hier wordt getoond, lijdt de film vooral onder een totaal gebrek aan dynamiek. De herhalingen en kleine ritueeltjes tussen moeder en zoon zijn eventjes leuk, maar worden al snel geforceerd en wat rest is een film die verzandt in een tergend slepende bezoeking.

              

To Kill a Man (Alejandro Fernández Almendras, 2014)
tokillaman-651x433
Interessant psychologisch drama over Jorge, een man die door omstandigheden langzaam gemanoeuvreerd wordt richting het plegen van een moord. Een film die elke rationalisatie van Jorge’s handelen het zwijgen oplegt en je in plaats daarvan meetrekt in de trage neerwaartse spiraal waarin de wat apathische en goedmoedige bosbeheerder terechtkomt, die zich maar niet weet te ontdoen van het lijk en zijn steeds dieper knagende geweten. Zijn daad heeft alles en toch ook niets verandert en daarmee brengt Almendras de in films heersende consensus over wraak en moraliteit aan het wankelen.

 

La Distancia (Sergio Caballero, 2014)
724473
Deze film met drie telepathische dwergen, een haiku’s voordragende vuilnisemmer en een kunstenaar die in een Russische kerncentrale zit opgesloten met een levende coyote (hallo Joseph Beuys) zal niet aan iedereen besteed zijn. Maar wie bereid is mee te gaan in de absurde gekte van Sergio Caballero zal een film zien die zich nergens mee laat vergelijken en je van de ene verbazing in de andere lachstuip doet vallen. En wie nou geen genoeg kan krijgen van al deze krankzinnigheid, kan terecht bij Quentin Dupieux’ (alias Mr. Oizo) Rubber, over een moordende, telepathische autoband in de woestijn van Californië.

 

Stop the Pounding Heart (Roberto Minervini, 2013)
maxresdefault
Een film die zich afspeelt op de grens tussen documentaire en fictie, over de puberende Sara die opgroeit in het Texas van cowboyhoeden, Bijbelstudie en Ron Paul-kentekenplaten. Van jongs af aan leert zij dat de vrouw slechts bestaat om de man te dienen en dat een vrouw haar hart slechts eenmaal kan vergeven, aan de man die ze tot haar dood trouw zal blijven. Maar Sara heeft twijfels. Twijfels over haar geloof en over het pad dat al voor haar uitgelegd lijkt te zijn (geiten melken, trouwen, kinderen voeden). Roberto Minervini maakt ons in kalm uitgesponnen en subtiele scènes deelgenoot van de belevingswereld van deze innemende tiener.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s