Jodorowsky’s Dune en La Danza de la Realidad

LA_DANZA_DE_LA_REALIDAD_Trailer-fr‘God bestaat niet. Je gaat dood en je rot weg. Verder is er niets.’ De woorden van zijn vader beitelen zich in de geest van de jongen en laten hem niet meer los. Wanneer niet veel later een collega-brandweerman van zijn vader omkomt bij een brand en met een grootse optocht naar zijn laatste rustplaats wordt gebracht, ziet Alejandro zichzelf plots in de kist liggen met het rottende, door maden en wormen overwoekerde lijk. ‘God bestaat niet’, sist het lijk hem toe. ‘Je gaat dood en je rot weg. Verder is er niets.’

 

Jodorowsky’s Dune

Alejandro-Jodorowsky-interview-shot-02Alejandro Jodorowsky is een van de grootste cultregisseurs in de filmgeschiedenis. De man die de grenzen van cinema aan zijn laars lapte met films als El Topo en The Holy Mountain. De man die met zijn verfilming van Frank Herbert’s Dune niet alleen de filmwereld voorgoed zou veranderen, maar vooral ook de geesten van de jonge mensen zou openen. In de documentaire Jodorowsky’s Dune van Frank Pavich vertelt hij, nu 84 jaar, gepassioneerd over het project dat uiteindelijk zou stranden aan de poorten van Hollywood. Een project dat naadloos past in het rijtje van Orson Welles’ verfilming van Don Quichot en Stanley Kubrick’s Napoleon: nooit gemaakte films die tot op de dag van vandaag de verbeelding prikkelen. Wat als, wat als…

hrgigerdunevJean – Moebius – Giraud, Salvador Dalí, Pink Floyd, Orson Welles, David Carradine, Udo Kier, H.R. Giger, Chris Foss; allemaal hadden ze hun medewerking toegezegd aan het sciencefictionproject. Er was een script, er was een storyboard en vooral: er was de even ambitieuze als aanstekelijke visie van Jodorowsky. Een visie die de een zal bestempelen als megalomane quatsch, de ander als duizelingwekkende genialiteit. Om iets geniaals te maken is een bepaalde mate van waanzin nodig, merkt iemand in de documentaire op, om er daarna voorzichtig aan toe te voegen dat de waanzin van Jodorowsky wellicht iets te groot was.

 

La Danza de la Realidad

19536544_20130723114657959Zijn nieuwste film, La Danza de la Realidad, is de eerste die hij maakte in drieëntwintig jaar. Wat met zekerheid kan worden vastgesteld is dat Jodorowsky in die jaren niets van zijn eigengereidheid is verloren. De film, die je als equivalent zou kunnen beschouwen van Fellini’s Amarcord, is een autobiografische film (vooral niet te letterlijk nemen) over zijn kindertijd in een woestijndorpje in Chili. Het is een rariteitenkabinet van geamputeerde veteranen, een als kangoeroe verklede hond, een opera-zingende moeder en een autoritaire vader (mooie rol van Brontis Jodorowsky, in werkelijkheid zoon van). Dan weer duister, dan weer lichtvoetig, altijd ongrijpbaar.

Realidad-thumb-630xauto-38686Een belangrijke reden dat we film kijken als ontspannend ervaren, is dat het een continue beantwoording van verwachtingen is, met hier en daar een verrassinkje. Jodorowsky’s film daarentegen beantwoordt aan geen enkele verwachting en is daardoor vermoeiend, maar vooral ook verbijsterend. En bij vlagen verbijsterend goed. La Danza de la Realidad is een film die de een mateloos zal frustreren en de ander mateloos fascineren. Voor mij gold het laatste. Toen ik eind vorig jaar Paul Greengrass’ Captain Phillips zag was er één gedachte die op de voorgrond drong bij die weergaloze eindscène van Tom Hanks: dit heb ik nog nooit gezien. La Danza de la Realidad is ruim twee uur lang zien wat je nog nooit hebt gezien.

Trailer Jodorowsky’s Dune

Trailer La Danza de la Realidad

Advertenties

One thought on “Jodorowsky’s Dune en La Danza de la Realidad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s