Tom à la Ferme

Dit artikel verscheen eerder op Filmpjekijken.com

Telkens dat gezicht. De geblondeerde, ongecontroleerde krullen, de melancholische oogopslag en donkere wenkbrauwen, de vrouwelijke mond die in zichzelf mompelt of op nagels bijt. Xavier Dolan onderneemt met zijn nieuwe film geen enkele poging het beeld dat van hem bestaat omver te werpen. Pretentieus. Tikje megalomaan. Bovenal narcistisch. Tom à la Ferme geeft criticasters veel munitie in handen, maar slaat het er net zo hard weer uit.

Want het is dat gezicht van Dolan waarop het verhaal zich ontvouwt. Zoals Nicolas Winding Refn in Only God Forgives het gezicht van Ryan Gosling het verhaal liet vertellen. Alles wat rond hem gebeurde etste en butste zich in dat gezicht. Tot het een bijna grotesk masker was geworden van wraak en obsessie. Zo ver gaat Dolan niet, maar het eindeloos op zichzelf richten van de camera heeft wel eenzelfde functie. Het verlies van zijn geliefde, de pijn van de leugens die hij de buitenwereld voorhoudt en de schaamte die hem dat ingeeft; allemaal trekt het sporen op zijn gelaat.

Tom (Dolan) gaat naar de boerderij om zijn lief te begraven. Maar eenmaal daar komt hij klem te zitten tussen het verstikkende verdriet van de moeder en de wurgende homofobie van de broer…Lees verder op Filmpjekijken.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s