Die Frau des Polizisten

die_frau_des_polizisten_26006373_st_7_s-lowDie Frau des Polizisten is als een traag werkend gif dat ons in slaap sust alvorens we verstikt raken. Bijna drie uur duurt de film, opgedeeld in achtenvijftig hoofdstukken die soms een halve minuut, soms een paar minuten duren. En in de meeste van die hoofdstukken gebeurt vrij weinig. Er is een vader, een moeder, een kind. Een huis in een saai provinciestadje. Er worden paaseieren gezocht in het bos, kruiden geplant in een provisorisch tuintje, kinderliedjes gezongen in bad. ‘Ik ben zo sterk, sterk, sterk als een tijger; zo hoog, hoog, hoog als een giraffe.’

Vader Uwe (David Zimmerschied) is politieman. ’s Nachts sleept hij dode herten van het wegdek om vervolgens stil het huis in te sluipen en zich tegen zijn slapende vrouw Christine (Alexandra Finder) aan te vlijen. Hun vierjarige dochtertje Clara (Pia en Chiara Kleemann) is een ietwat introvert, maar vooral innemend kind. Samen met haar moeder voedt ze aardappelen en walnoten aan Hob, die leeft in het gat in de muur. Als het onweert is hij extra hongerig. Vader lacht als Clara vertelt over Hob’s halflange haar en huis in de muur. Zoals hij regelmatig lacht. Een zachtaardige lach.

die_frau_des_polizisten_26006373_st_8_s-lowHet is alsof de film ons doelbewust in slaap sukkelt. Tafereel volgt op tafereel, zonder dat er een dwingende kracht vooruit lijkt te zijn. Regisseur Philip Gröning brengt alles wonderschoon in beeld, of hij zijn camera nu richt op de naakte huid van Christine of een ’s nachts door de straat sluipende vos, maar laat de betekenis van en het verband tussen die beelden veelal in het luchtledige zweven. Toch zijn de aanwijzingen die langzaam het beeld insijpelen steeds nadrukkelijker. Tot ze zo onontkoombaar zijn dat je je afvraagt hoe je zo lang blind kon zijn.

Die Frau des Polizisten is een bewust artificiële film. De vertelstructuur met de hoofdstukken wijst ons telkens op de kunstmatigheid ervan, zoals ook de dialogen dat vaak doen. Zelfs op de meest verhitte momenten zijn de teksten van een vervreemdende stilering. Als mantra’s herhalen personages zinnen met een hoog literair gehalte. Om de ander te overtuigen of, vaker nog, zichzelf. De schuine plafonds in het huis lijken almaar lager te drukken, de straten buiten te vernauwen, terwijl het gezin zichzelf en elkaar in een steeds verlammender greep houdt.

die_frau_des_polizisten_26006373_st_2_s-lowDie Frau des Polizisten kent verwantschap met films als Cría Cuervos en Pan’s Labyrinth, waarin het kind haar onschuld verliest in de schaduw van een conflict tussen volwassenen. Zoals in Marianne Fredriksson’s boek Simon de titelfiguur met het werpen van een steen tegen een boom zijn kindertijd ruw vaarwel zegt, zo kent deze film een weergaloos shot waarin de deur naar de onschuld met een klap wordt dichtgeslagen. Ondanks de titel is deze film dan ook vooral het verhaal van het kind. Het kind dat praat over het stellen van grenzen, het wegwassen van vuil en de beer die zo sterk is dat hij wel gemeen moet zijn. Het kind dat zo nadrukkelijk onze blik opzoekt, met een oogopslag die nog lang op het netvlies gebrand blijft.

Trailer

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s