Leiden International Film Festival

Een kort overzicht van de tien films die ik afgelopen week zag op het Leiden International Film Festival. De afbeeldingen zijn een link naar de trailers.

1.CavalryCalvary (John Michael McDonagh, 2014)

Calvary is een weerbarstige film. Brendan Gleeson speelt een priester die een parochiaan te biecht krijgt die hem meedeelt dat hij hem zal doden. Volgende week zondag. Wat volgt is een bijna episodische film waarin priester James in de kleine Ierse gemeenschap ontmoetingen heeft met inwoners, op café gaat, zijn dochter op bezoekt krijgt. Een leidend narratief is er nauwelijks. De vraag wie priester James zal vermoorden is in feite niet relevant en wie de film beschouwt als whodunit zal teleur worden gesteld. Wat de film wel is, is een satirische afrekening met de katholieke kerk die tegelijk met ferme kracht de waarden die diezelfde kerk zogenaamd hoog in het vaandel draagt (naastenliefde, vergeving) omarmt. Ze juist daarmee makend tot wat ze zijn: menselijk. Maar ook: verdomde lastig.

 

2.Imperial DreamsImperial Dreams (Malik Vitthal, 2014)

Sterke debuutfilm van Malik Vitthal met John Boyega (Attack the Block) als Bambi, een jonge zwarte Amerikaan die net uit de gevangenis komt en wil proberen een stabiel, legaal leven op te bouwen en een goede vader te zijn voor zijn zoontje. Maar van alle kanten wordt hij tegengewerkt. Om een baan te vinden moet hij een rijbewijs hebben, maar om zijn rijbewijs terug te krijgen moet hij eerst zijn alimentatie voldoen en om zijn alimentatie te voldoen heeft hij een baan nodig. Intussen tracht zijn gangsteroom Shrimp hem terug in te lijven. Imperial Dreams laat op indringende wijze zien hoe lastig het is een lamgelegd leven weer op gang te krijgen. In het verloop van Bambi’s inspanningen verrast de film geregeld, wat een einde oplevert dat tegelijk hartverscheurend als ook hoopgevend is.

 

3.Welcome to New YorkWelcome to New York (Abel Ferrara, 2014)

Het gezegde wil dat mensen milder worden naarmate ze ouder worden. Als dat al waar is, gaat het in elk geval niet op voor de 63-jarige Abel Ferrara, die met zijn nieuwe film Welcome to New York bewijst nog niets van zijn gif te zijn verloren. Het is een brute film die geen enkele genade kent met zijn hoofdpersonage, de op Dominique Strauss-Kahn geïnspireerde Devereaux, door Gerard Depardieu gespeeld als een zuchtend en grommend beest. Maar dat betekent niet dat we ons als kijker eens lekker moreel superieur kunnen voelen. Het kan Devereaux niet schelen of wij hem veroordelen of vergeven. Hij heeft geen verlossing nodig. De realiteit is dat wij als maatschappij dit soort perversiteit zelden bestraffen. DSK is, ondanks dat hij nog steeds verdachte is in een rechtszaak rond een omvangrijk prostitutienetwerk, inmiddels bezig aan een comeback in de financiële wereld en geeft ook goed bezochte lezingen. En zelfs als die rechtszaak tot een veroordeling leidt hoeft dat niet het einde van zijn succes te zijn, zoveel heeft Jordan Belfort wel bewezen.

 

4.HornsHorns (Alexandre Aja, 2013)

Een vreemde, maar verrassend vermakelijke film. Horns is een combinatie van horror, komedie en drama met in de hoofdrol de Harry Potter-afschuddende Daniel Radcliffe. Hij speelt Ig Perry, die wordt beschuldigd van de moord op zijn vriendin. Ig ontkent, zuipt zich klem en wordt wakker met hoorntjes op zijn hoofd. De hoorns blijken een nogal verrassend effect te hebben op de mensen rond hem en langzaam begint Ig hen te manipuleren en komt stukje bij beetje de waarheid aan het oppervlak. Zeker niet alles in de film werkt. Vooral de poging de film dramatische diepte te geven voelt wat geforceerd, maar de duistere humor maakt veel goed en op de momenten dat de film werkt, werkt het wonderwel. Regisseur Alexandre Aja heeft met Horns een film gemaakt die totaal loyaal is aan zijn eigen bizarre universum en dat dwingt bewondering af.

 

5.The One I LoveThe One I Love (Charlie McDowell, 2014)

Persoonlijk wil ik altijd zo min mogelijk van een film weten vooraf, maar in sommige gevallen is dat zelfs noodzaak, zoals bij The One I Love. Het concept van de film is zo maf, intrigerend en verrassend dat het doodzonde zou zijn het te verklappen. Laat ik het erop houden dat deze film een intelligente en vaak hilarische binnenstebuiten-kering van het huwelijk is, van het idee dat je elkaar kent en hoe zeer je je daarin kunt vergissen. De hoofdrollen zijn voor Mark Duplass en Elisabeth Moss die een heerlijk aanstekelijke chemie hebben.

 

6.Listen Up PhilipListen Up Philip (Alex Ross Perry, 2014)

Nog een keer Elisabeth Moss, nu als vriendin van de neurotische New Yorkse schrijver Philip, gespeeld door Jason Schwartz, een acteur die bij nogal wat mensen wrevel oproept. Juist dat komt hem goed van pas in deze film, want Philip is nogal een klootzak, die al in zijn eigen mythe gelooft voordat die überhaupt bestaat. Listen Up Philip is ontzettend geestig, maar ook wrang, want vrijwel al deze personages zijn hard op weg om verbitterd te raken, of zijn dat al. Zoals de eens aanbeden schrijver Ike Zimmerman (de altijd genietbare Jonathan Pryce) die zich superieur acht aan zo’n beetje iedereen en consequent aan zijn toenadering zoekende dochter refereert als een ‘bitch’ en ‘pain in the ass’. Het scenario van regisseur Alex Ross Perry is scherp, vilein en hilarisch. O ja, en er is een kat. Een hele toffe kat.

 

7.Whiplash

Whiplash (Damien Chazelle, 2014)

Whiplash is de ultieme festivalfilm. Het is een schreeuw vol adrenaline, die het publiek meesleept,  opzweept en, althans in de zaal waar ik zat, nog tijdens de film in spontaan applaus doet uitbarsten. Het verhaal is simpel en draait om de door Miles Teller feilloos gespeelde Andrew, een ambitieuze conservatoriumstudent die bereid is ver te gaan om een briljant drummer te worden. In scènes die, niet toevallig voor een film over drummen, uitblinken in fenomenale ritme en montage zien we hoe hij tot het uiterste wordt gedreven door zichzelf en docent en bandleider Fletcher, gespeeld door J.K. Simmons. Over hem schreef Roger Ebert eens de zeer ware woorden: ‘it’s funny how often you see Simmons playing someone in a movie and wish the whole movie was about him’. Whiplash geeft Simmons de ruimte die hij in zijn carrière al zo vaak aan anderen heeft gelaten en die ruimte blijkt aan hem prima besteed.

 

8.Camp X-RayCamp X-Ray (Peter Sattler, 2014)

Nog een debuutfilm, ditmaal van Peter Sattler, die uit de anonimiteit van het studioschrijverschap stapt met een zeer sterke film over een jonge vrouw die in het leger gaat en zo terechtkomt in Guantanamo Bay. In lange scènes toont Sattler ons de slepende routine van bewakers. Urenlang lopen ze op en neer langs de cellen, de gedetineerden die al jarenlang zonder proces in kleine cellen zitten inspecterend. Het is duidelijk: iedereen zit hier opgesloten, ook de bewakers. De door Kristen Stewart gespeelde Cole raakt tijdens die uren langzaam aan de praat met Ali Amir (Peyman Maadi uit A Separation), een gevangene die graag Harry Potter boeken leest en uit Bremen komt. Sattler wilde, zo zegt hij zelf, geen politieke film maken. Hij is vooral geïnteresseerd in deze jonge vrouw die, zoals hij het tijdens de Q&A omschrijft ‘faces conflict wherever she turns’. In zekere zin is Camp X-Ray dan ook een coming-of-age film, maar dan in een omgeving die dwingt in die volwassenwording flink wat stappen over te slaan.

 

9.I Origins

I Origins (Mike Cahill, 2014)

Een film die enorm veel belofte in zich draagt, maar die helaas niet kan inlossen. Een wetenschapper (Michael Pitt) is al zijn hele leven gefascineerd door ogen en tracht de these van gelovigen te weerleggen dat het oog te ingewikkeld ineen steekt om door evolutie te zijn gevormd en daarmee dus bewijs is van een goddelijke macht. Geloof tegenover wetenschap; dat is waar I Origins in de kern over gaat. Maar de film tracht zoveel te zeggen dat de boodschap langzaam verzandt in steeds ongeloofwaardiger plotwendingen. Jammer, want er schuilen een aantal goede ideeën in het scenario en de film kent een aantal, jawel, magische momenten.

 

10.Nightcrawler

Nightcrawler (Dan Gilroy, 2014)

Zijn glimlach verschijnt en verdwijnt op zijn ijzig kalm gelaat als een lamp die aan en uit gaat. Lou Bloom (briljant gespeeld door een uitgemergelde Jake Gyllenhaal) is een stringer, iemand die ongelukken en misdaden filmt en vervolgens de opnames verkoopt aan nieuwsstations. Hoe gruwelijker hoe beter, want bloed betekent kijkcijfers en dus geld. Als een dier beweegt hij zich door nachtelijk Los Angeles, ogen uitpuilend, jagend op onheil. Wanneer hij het juiste shot heeft, maakt een tegen het oppervlak sudderende euforie zich van hem meester. Dat mensen zich ongemakkelijk voelen in zijn nabijheid, nemen ze op de koop toe, want de kijkcijfers stijgen. Nightcrawler is een donkere studie van een sociopaat die wordt beloond voor zijn vermogen de mens als handelsartikel te zien. Daarmee is de film eigenlijk een horrorfilm die maar weer eens bewijst: geen dier zo beestachtig als de mens.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s