Imagine Film Festival 2015

Een kort verslag van de films die ik de afgelopen week zag op het Imagine Film Festival:

Lost Soul: The Doomed Journey of Richard Stanley’s Island of dr. Moreau (David Gregory, 2014)

1.Lost SoulMislukte filmprojecten hebben één voordeel: ze leveren fantastische documentaires op. Denk aan Lost in La Mancha over Terry Gilliam’s gefaalde Don Quichot-verfilming of Jodorowsky’s Dune over de mislukte adaptatie van de sciencefictionklassieker van Frank Herbert. Richard Stanley maakte met Hardware en Dust Devil twee succesvolle cultfilms die de deur openden naar een groot budget en de rechten op H.G. Wells’ boek over een bioloog die op een afgelegen eiland een hybride vorm tussen mens en dier heeft geschapen. De voorbereidingen beginnen voortvarend, maar constante regen, een saboterende Val Kilmer en afwezige Marlon Brando obstrueren de film en Richard Stanley verliest de controle over de set en zichzelf. Hij wordt ontslagen en John Frankenheimer wordt ingevlogen om The Island of dr. Moreau te redden. Wat, om het eufemistisch uit te drukken, niet helemaal is gelukt. De set was inmiddels al veranderd in een orgie van seks en drugs en Brando blonk – toen hij zich eindelijk aandiende – uit in absurde eisen en ideeën over zijn personage. De op z’n zachtst gezegd excentrieke Stanley, die tegenwoordig in z’n eentje ergens bovenop een berg in de Pyreneeën woont, praat aanstekelijk over het project. De wrok die hij moet hebben gehad is inmiddels weggeëbd, maar wat blijft is een treurige nasmaak over een ongepolijst talent dat te vroeg werd geknakt.

Bekijk hier de trailer van Lost Soul

Beti and Amare (Andy Siege, 2014)

2.Beti and AmareDeze eerste Ethiopische sciencefictionfilm gaat over een tienermeisje dat bij haar opa gaat wonen, omdat ze daar veiliger zou zijn. Maar op haar dagelijkse tocht naar de waterbron wordt ze belaagd door gewapende mannen die vechten tegen een Italiaanse invasie. Op een dag vindt ze bij de bron een ei dat uit de lucht is gevallen. Wanneer uit dat ei een naakte jongen verschijnt neemt ze hem mee naar huis. Of ze hem kan vertrouwen weet ze niet, maar in deze woestijn die zindert van gevaren is ze van één ding zeker: ‘ik heb een monster nodig’. Beti and Amare doet denken aan films als Io Non Ho Paura en Lät den Rätte Komma In, over voorzichtige vriendschappen tussen buitenbeentjes die beseffen dat je in deze wereld altijd een vreemde voor elkaar blijft, maar dat dat niet hoeft te betekenen dat je die ander niet kunt omarmen. Gemaakt met een zeer beperkt budget weet Siege een film te maken weliswaar niet over de hele speelduur even boeiend blijft, maar toch waardering afdwingt in zijn inventiviteit, originaliteit en de innemendheid van hoofdrolspeelster Hiwot Asres.

Bekijk hier de trailer van Beti and Amare

Lost River (Ryan Gosling, 2014)

3.Lost RiverAls een roedel hongerige hyena’s stortte de filmpers zich in Cannes vorig jaar op het regiedebuut van Ryan Gosling. Het zou een bij elkaar gejat soepzooitje zijn. Waar vrijwel iedereen het wel over eens is, is dat Lost River visueel en auditief een genot is. En dat is toch eigenlijk al heel wat. Ik ondervond overigens ook gewoon een echt goede film en een fascinerende ervaring. Ik kan genoeg films bedenken die heel goed in elkaar zitten en een intelligente plot hebben, maar me volstrekt koud laten. Me niets laten voelen. Lost River zoog mij in een vreemde en intrigerende wereld van lichtgevende fietsen en dinosaurushoofden op de bodem van een rivier. Konden de dialogen scherper? Ja. Kon de plot sterker uitgewerkt? Ja. Maar dat doet niets af aan het feit dat Lost River een intensere en daarmee voor mij waardevoller ervaring was dan een heel gros aan films die we met een oneigenlijke zweem van objectiviteit ‘beter’ zouden moeten noemen.

Bekijk hier de trailer van Lost River

Young Ones (Jake Paltrow, 2014)

4.Young OnesEr is weinig zo frustrerend als een film die enorm veel belofte in zich draagt, maar dat niet waar weet te maken. Young Ones heeft een fantastische cast met Nicholas Hoult, Kodi Smit McPhee en vooral de immer imponerende Michael Shannon en de set designs en aankleding zijn uitmuntend. Van de robotmachines tot de overhemden; werkelijk fantastisch. Maar het verhaal, ondanks een sterk uitgangspunt, wil net niet urgent genoeg worden en de dialogen schieten simpelweg tekort. Het liefst zou ik willen dat de in deze film geschapen wereld zou kunnen worden hergebruikt. Dat iemand anders een beter script schrijft en we het gewoon opnieuw proberen. Maar ik vrees dat we het zullen moeten doen met alle onder de tekortkomingen sluimerende belofte.

Bekijk hier de trailer van Young Ones

The Signal (William Eubank, 2014)

5.The SignalIk kom er niet helemaal uit wat ik van deze film vind. Er zijn een hoop goede ideeën en er is Laurence Fishburne, maar toch wil The Signal niet helemaal overtuigen. Wellicht komt het door de iets te opzichtig geïntegreerde genreconventies (de koe, de bloedneus) of de net iets teveel in een cirkel draaiende dialogen. Bovenal is het echter denk ik een kwestie van dosering. De vragen die centraal staan in deze film zijn of techniek ons minder menselijk maakt en op welk punt dat dan gebeurt en of we eigenlijk in staat zijn om een mens als zodanig te herkennen. Dat zijn interessante en immens complexe vragen en Eubank lijkt moeite te hebben gehad een balans te vinden tussen het geven van informatie en antwoorden en het behouden van mysterie en vraagtekens. Lange tijd blijft de film extreem vaag en als de antwoorden dan toch komen, zijn die net wat te bedacht en geforceerd. Maar wie dat einde enigszins terzijde schuift, heeft toch een film gezien die tot nadenken prikkelt.

Bekijk hier de trailer van The Signal

A Tribute to H.R. Giger

giger-working_1Vorig jaar overleed de Zwitserse surrealistische kunstenaar H.R. Giger. Vooral bekend als de man die ons een van de indrukwekkendste filmmonsters ooit schonk: de alien uit Alien van Ridley Scott. De een vindt zijn werk morbide kitsch, de ander ziet er de schoonheid van de duisternis in. Giger’s werk is de verbeelding van onze nachtmerries en met zijn grensoverschrijdende boek Necronomicon uit 1977 betekende hij immens veel voor een generatie onbegrepen jongeren. Tijdens deze avond in EYE wordt, gelardeerd met korte filmfragmenten, foto’s en een aantal fysiek aanwezige werken van Giger, chronologisch verteld over zijn leven en werk, door bevriend Nederlands kunstenaar André Lasse en vooral door Marco Witzig, die jarenlang een van Giger’s persoonlijke assistenten was.

Dark Star: HR Gigers Welt (Belinda Sallin, 2014)

6.Dark StarDeze documentaire werd ergens op internet al grappend MTV Cribs met H.R. Giger genoemd en ergens is dat wel passend. Want meer dan een portret van Giger is het een portret van de wereld die hij rond zich had gecreëerd en waarin hij leefde. Zijn huis, waar hij woonde met zijn tweede vrouw Carmen Maria Scheifele en kat Mucci III, staat van onder tot boven vol met boeken, tekeningen, sculpturen. De spinnenwebben en lagen stof zijn een niet weg te denken onderdeel van het huis. Door de met beelden en woekerende planten gevulde tuin loopt een treinrails waar Giger daadwerkelijk met een minitreintje overheen rijdt. De film toont een man die, weliswaar oud en aftakelend, zich in zijn element voelt, op blote voeten door het huis schuifelend, tevreden met wat hij heeft bewerkstelligt. Maar toch ook iemand die de duisternis nodig heeft, wiens angsten altijd op de loer liggen en toehappen als hij niet blijft werken. Zoals iemand in de film zegt: ‘Hij voelt zich in het unheimliche op zijn gemak. Dat waar wij allen van vluchten, is zijn thuis.’

Bekijk hier de trailer van Dark Star

The Forbidden Room (Guy Maddin, 2015)

7.The Forbidden RoomArtistiek directeur Chris Oosterom vergeleek The Forbidden Room in zijn inleiding met de scène uit Vertigo waarin James Stewart van de ene in de andere dimensie lijkt te vallen. Dat is een treffende vergelijking. Deze film van Guy Maddin is als vallen door het konijnenhol van Alice in Wonderland. En dan nog een keer. En nog een keer. Verhalen binnen verhalen binnen verhalen, waarin telkens dezelfde acteurs terugkeren in andere rollen en betekenis. Visueel is The Forbidden Room overdonderend. Maddin gebruikt de modernste technieken om zijn films het uiterlijk te geven van deels vergane stomme films, met verwassen kleuren en beschadigingen op het celluloid. Ondanks de bizarre structuur en de ingenieus verwarrende visuele vondsten is elk verhaal op zichzelf en in het geheel te begrijpen. En daarbij is The Forbidden Room op momenten ook nog eens erg grappig en bevolkt door een scala aan zeer fijne acteurs, waaronder Charlotte Rampling, Mathieu Amalric en – zoals Oosterom het zei – ‘de in dit soort films onvermijdelijke Udo Kier.’

Bekijk hier de trailer van The Forbidden Room

Ex Machina (Alex Garland, 2015)

8.Ex MachinaAl vrijwel het gehele festival de nummer één in de publiekswaardering en daar zal op deze laatste dag waarschijnlijk geen verandering meer in komen. Ex Machina is een sciencefictionfilm waarin een internetmagnaat in het geheim een robot heeft gebouwd. Hij vliegt een van zijn medewerkers in om de zogeheten Turing-test uit te voeren. Caleb moet testen of de robot, Ava, gedrag en intelligentie vertoont die niet te onderscheiden is van de menselijke equivalent. De film stelt veel interessante vragen over kunstmatige intelligentie, over wat het betekent mens te zijn, over seksualiteit, de objectivering van vrouwen en machtsverhoudingen. Helaas verliest de film samen met Ava naar het einde wat van haar mysterie, maar de prachtige cinematografie, het heerlijke spel van vooral Oscar Isaac en de kwesties die de film aansnijdt maken Ex Machina absoluut de moeite waard.

Bekijk hier de trailer van Ex Machina

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s