Filmjaar 2015

Waar het vorig filmjaar voor mij werd gekenmerkt door sinistere films die onder de huid kropen, daar was dit het jaar van de resonantie; van echo’s uit het verleden, herinneringen aangeraakt door het verdriet van de tussenliggende tijd. En vooral ook: een gevoel van thuiskomen.

Om het mezelf nog enigszins ‘makkelijk’ te maken, heb ik alleen films geteld die een bioscooprelease hebben gekregen (hier een overzicht van wat ik zag) en dus geen films die enkel op festivals te zien zijn geweest. Omdat ik me altijd zo schuldig voel tegenover de films die de top 10 net niet halen, hier eerst in vogelvlucht de nummers 20 t/m 11:

En dan nu de top tien (foto’s zijn een link naar de trailers):

  1. Inside Out (Pete Docter, Ronaldo del Carmen)

INSIDE OUT

Pixar heeft altijd begrepen dat het maken van kinderfilms niet betekent dat die films gespeend hoeven te zijn van intelligentie en emotionele diepte. Dat is fijn voor ouders die constant naar de bioscoop worden gesleept door hun kinderen, maar laten we wel zijn: het is al lang geen schande meer om als volwassene zonder kinderen naar een Pixar-film te gaan. Eigenlijk moeten we het ook geen kinderfilms noemen. Zelfs geen familiefilms. Pixar maakt films en Inside Out is hun beste tot op heden.

 

  1. Foxcatcher (Bennett Miller)

FOXCATCHERIn Foxcatcher toont Bennett Miller wederom dat hij een technisch zeer vaardig regisseur is die zich weet te omringen met nog meer technische vaardigheid. Maar de lichte afstandelijkheid die ik altijd voel bij Miller’s films transformeerde hier tot een fascinatie met mensen en een sport waar ik weinig van begrijp. Zoals Du Pont (door Steve Carell fascinerend gespeeld ergens op de grens tussen diepe ernst en parodie) de grip op de realiteit ergens onderweg is verloren, zo voelde ik mijn grip op de film steeds ontsnappen en juist dat maakte dat Foxcatcher me de rest van het jaar niet heeft losgelaten.

 

  1. Youth (Paolo Sorrentino)

Youth.jpgIk heb lang geworsteld met de vraag of en waar deze film in mijn lijstje moest komen. Na hem twee keer gezien te hebben ben ik er weliswaar van overtuigd dat het een briljante film is, maar toch voelt het alsof er nog een laatste schakel mist tussen mij en de film. Misschien zijn het jaren. Ik heb het vermoeden dat als ik deze lijst elke tien jaar zou herzien, Youth gestaag naar de toppositie zou kruipen. Al was het maar om die prachtige en op een vreemde manier ook troostende wijze waarop Fred tijdens een van zijn wandelingen met Mick het leven samenvat: ‘a tremendous effort, with a modest result.’

Lees hier mijn recensie van Youth

 

  1. Carol (Todd Haynes)

CarolCarol is een nagenoeg perfecte film die al het goede ademt van de oude Hollywood-klassiekers. De warmte en intimiteit waarmee Todd Haynes de in weerwil van de maatschappij ontluikende liefde verbeeldt is – vreemd genoeg eigenlijk – zeldzaam. En dat is uiteindelijk, meer nog dan de gedetailleerde aankleding, prachtige cameravoering en het fenomenale spel van Rooney Mara en Cate Blanchett, wat Carol in mijn ogen tot een van de mooiste films van het jaar maakt.

Lees hier mijn recensie van Carol

 

  1. Eden (Mia Hansen-Løve)

EdenDe films van Mia Hansen-Løve kenmerken zich door onnadrukkelijkheid. Zo ook Eden, over een dj in de Franse clubscene van de jaren negentig. Het is een film die niet wordt voortgedreven door een plot, maar door het verlopen van de tijd, het afscheid van de jeugd en de overgang naar volwassenheid, wat dat dan ook moge zijn. Net als bij eerdere films van Hansen- Løve merk ik dat ik Eden nauwelijks als film herinner, maar als gevoel.

 

  1. P’tit Quinquin (Bruno Dumont)

P'tit QuinquinDat Bruno Dumont humor heeft mag gerust een verrassing heten. Een aangename verrassing. Zijn oorspronkelijk als vierdelige serie voor televisie gemaakte P’tit Quinquin speelt zich af in noordwest Frankrijk, waar een stuntelende politiecommandant een reeks gruwelijke moorden tracht op te lossen. Terwijl slapstick telkens weer de ernst onderuit haalt, toont Dumont de xenofobie en beestachtigheid die onderhuids in het boerendorpje sluimeren. Dumont is volstrekt niet geïnteresseerd in normaliteit, maar dat betekent niet dat hij de menselijkheid uit het oog verliest. Juist niet, neig ik te zeggen.

 

  1. The Lobster (Yorgos Lanthimos)

The LobsterYorgos Lanthimos kan zich voegen in het rijtje regisseurs dat met stijlbehoud de overstap naar Engelstalige films maakte. Zijn donkere humor (heerlijk kurkdroog gebracht door onder meer Olivia Colman en een verrassende Colin Farrell) en compromisloze absurdisme zijn niet naar ieders smaak, maar voor wie er – zoals ik – van houdt, is The Lobster een traktatie.

Lees hier mijn recensie van The Lobster

 

  1. Inherent Vice (Paul Thomas Anderson)

Inherent ViceIk zat in de trein na het zien van Inherent Vice en ik dacht aan het dorp waar ik opgroeide en hoe het elke keer als ik terugkom een stukje is veranderd; een stukje minder mijn thuis is. En plots begreep ik dat de film daarover ging; over het verdwijnen van de sporen die ons hebben gemaakt tot wie we zijn. Paul Thomas Anderson toont dat de geschiedenis niet enkel zit in wat we overleveren, maar ook in wat wordt uitgewist en weggepoetst.

Lees hier mijn recensie van Inherent Vice

 

  1. Mad Max: Fury Road (George Miller)

FURY ROADTot zeer recent stond deze film rotsvast op nummer één en als er te redeneren viel met het kind in mij stond-ie dat nog steeds. Want Mad Max: Fury Road is een meesterwerk voortgekomen uit een uniek brein. George Miller heeft zijn film radicaal teruggebracht tot de essentie: eerst rijdt iedereen heel hard de ene kant op en daarna rijden ze heel hard de andere kant op. En dat alles gefilmd op een manier die het gevaar bijna tastbaar maakt en de snelheid voelbaar. Miller maakt van cinema een puur lichamelijke ervaring en ziet zich daarin het afgelopen filmjaar ongeëvenaard.

 

  1. Star Wars: Episode VII – The Force Awakens (J.J. Abrams)

Star WarsIk kan niet ontkennen dat ik kippenvel kreeg toen de Millennium Falcon in de allereerste trailer langs kwam vliegen. En ik kan niet ontkennen dat in de bioscoop de tranen in mijn ogen sprongen bij de eerste noot van John Williams, de gele letters over de sterrenhemel. En ik kan niet ontkennen dat ik nog steeds een enorme zwak heb voor Han Solo, ook al is Harrison Ford inmiddels de zeventig gepasseerd. En ik kan niet ontkennen dat geen film me dit jaar zo heeft betoverd en meegesleept als The Force Awakens. De onbetwiste nummer één dus.

Advertenties

2 thoughts on “Filmjaar 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s