Cemetery of Splendour

Dit artikel verscheen eerder op Filmpjekijken.com

Godfried Bomans schreef eens een sprookje over een bramenplukker die in het bos woont. Als hij op een dag een reiziger ontmoet beschrijft hij het paleis waarin hij woont. De eindeloze zuilengangen, de grasvelden vol diamanten en de onmetelijke spiegels, soms ‘zo groot dat je een dag nodig hebt om er omheen te lopen.’ De reiziger haalt de stadsbewoners erbij en de bramenplukker leidt hen rond. Maar waar de bramenplukker spiegels ziet, zien zij slechts meren en waar hij diamanten ziet, zien zij slechts dauw.

Er is een specifieke sequentie in Cemetery of Splendour die mij aan dat sprookje herinnerde. Maar vooral voel ik me eigenlijk altijd die bramenplukker als ik naar de films van de Thaise Apichatpong Weerasethakul kijk. Het is ontzettend moeilijk om iets zinnigs te schrijven over zijn werk en dat is een groot compliment. Want wat hij maakt is pure cinema en dat betekent dat geen enkel ander medium dan film de betekenis ervan kan ontsluiten. Beschrijven wat er op beeld te zien is doet de film ernstig tekort, probeer je op te schrijven wat jij erin ziet en ervaart, dan faal je ook. Want zodra je woorden tracht te geven aan een zo puur cinematische ervaring, verval je of in abstracties of in banaliteiten.

En juist die twee uitersten komen ook weer vaak terug in zijn werk. Cemetery of Splendour speelt zich af in tussenlanden. We bevinden ons in een hospitaal waar soldaten worden verzorgd die aan een niet nader verklaarde slaapziekte lijden…Lees verder op Filmpjekijken.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s