The Assassin

Dit artikel verscheen eerder op Filmpjekijken.com

“Ik maak mijn films met mijn rug naar het publiek”, zei Hou Hsiao-hsien vorige week in EYE. De zaal antwoordde met applaus. The Assassin, de nieuwste film van de Taiwanese regisseur, is bezig aan een wereldwijde zegetocht sinds de film vorig jaar in Cannes in première ging en Hou er een Gouden Palm voor beste regie mee naar huis nam. Over één ding is iedereen het eens: The Assassin is een wonderschone film, maar dat is ook direct de kritiek. Want de film zou een weliswaar mooie, maar lege huls zijn. En dat roept de vraag op: is het een probleem als een film enkel schoonheid is?

Het is een vraag die ik me voor het eerst stelde toen ik enige tijd geleden Aleksandr Sokoerov’s Mother and Son zag. Esthetisch gezien één van de mooiste films die ik ooit zag, met shots die me bijna letterlijk de adem benamen. Maar de schoonheid was zo overweldigend, dat ik op geen enkel ander niveau een connectie kon maken met de film. In The Assassin zit een scène waarin een vrouw de geschiedenis van de moeder van het hoofdpersonage vertelt. Maar ook al las ik de ondertiteling, registreren wat er gezegd werd deed ik niet, omdat al mijn hersencapaciteit werd opgeëist voor de verwerking van de visuele informatie.

De vraag is in hoeverre ik iets gemist heb. Net als Sokoerov in Mother and Son vertelt Hou een verhaal dat zo universeel is, dat we het gevoelsmatig al begrijpen nog ver voordat het wordt uitgespeld…Lees verder op Filmpjekijken.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s