The Red Turtle

Dit artikel verscheen eerder op Filmpjekijken.com

De krab sleept een dode vis zijn in het zand gegraven holletje in, de vlieg wordt gevangen in het web van de spin. Iedereen hier kent zijn plek, behalve de mens; die man die hier is aangespoeld en alleen maar bezig is met wegkomen. Waar hij vandaan komt (en dus zo wanhopig naar tracht terug te keren) weten we niet. Hoe hij terechtkwam in de beukende golven en aanspoelde op dit eiland, dat ’s nachts de vorm lijkt aan te nemen van de slapende man (maar misschien was dat mijn verbeelding), weten we ook niet.

Michael Dudok de Wit’s The Red Turtle is een fabel en zoals alle goede fabels is het bedrieglijk simpel. De verhaallijn van de door Studio Ghibli geproduceerde animatiefilm lijkt te iel om een speelfilm op te bouwen, maar van dat schijnbare gebrek maakt Dudok de Wit juist een kracht. De film ontwikkelt zich met de trage gratie van een zwemmende zeeschildpad en gunt de kijker zo de tijd zich rustig mee te laten voeren door de symboliek ervan en zich nog eens om te wentelen in de betekenis ervan.

Dat er geen dialogen zijn is voor die betekenis essentieel. De Franse psychoanalyticus Jacques Lacan onderscheidde drie ordes: de imaginaire, de symbolische en de reĆ«le. We betreden als mens die symbolische orde op het moment dat we ons taal eigen maken…Lees verder op Filmpjekijken.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s