Café Society

Dit artikel verscheen eerder op Biosagenda.nl

Afgelopen mei opende Woody Allen het festival van Cannes met zijn Café Society, over het Hollywood van de jaren dertig. Visueel een van de mooiste films uit zijn oeuvre.

Daar staan ze dan. Nonchalant tegen een brugleuning, een glas wijn in de hand, achter hen Central Park. Ze praten over vroeger, over wat geweest is. Over hoe ze zijn veranderd en toch ook niet. Het doet een beetje denken aan die scène aan het einde van Annie Hall, waarin Annie en Alvy elkaar opnieuw zien. Het is een mooi moment in Café Society, hoe de twee naar elkaar kijken met een glimlach die een mengeling verraadt van liefde en het besef dat ze inmiddels aan elkaars verleden toebehoren. Maar er ontbreekt iets.

Misschien is Woody Allen niet meer zo bang voor de dood als hij was. En voor de liefhebbers van zijn werk is dat eigenlijk een nadeel. Want in het beste werk van Allen is de dood altijd dominant aanwezig. Dat is in Annie Hall zo, maar ook in bijvoorbeeld Hannah and Her Sisters waarin Allen’s personage ervan overtuigd is dat hij een dodelijke tumor heeft. Als blijkt dat er niets aan de hand is rent hij dansend het ziekenhuis uit om honderd meter verder te beseffen dat wat nu niet was op een dag wel zal zijn…Lees verder op Biosagenda.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s