Toni Erdmann

Dit artikel verscheen eerder op Cine.nl

Elk jaar hoop je op een film als Maren Ade’s Toni Erdmann. Die maakt dat je het liefst met een megafoon de straat op rent om uit te schreeuwen waarom iedereen hierheen moet, maar in plaats daarvan loop je sprakeloos naar buiten om te ontdekken dat je je sjaal hebt laten liggen. Die maakt dat je twee uur later en allang weer thuis merkt dat de emoties die het opriep  nog steeds aan het oppervlak resideren. Een film waarvan je weet dat je er over tien, twintig jaar nog steeds naar zal terugkeren.

Op totaal eigengereide en compassievolle wijze kraakt Toni Erdmann een onderwerp dat wel eens wordt aangeduid als een van de laatste taboes: eenzaamheid. Allereerst die van de vader die, of we hem nu in zijn eentje of in gezelschap zien, altijd een cirkel van leegte rond zich lijkt te hebben. Constant valt hij uit de toon. Met zijn klikbril en zijn linnen schoudertas. Met zijn blinde hond Willi die zich gewillig van hot naar her laat slepen. Tot ook dat niet meer gaat. Hij is een man die almaar flauwe grappen maakt, omdat de ernst van zijn gevoelens hem angst aanjaagt. Die zijn dochter een kaasrasp geeft voor haar verjaardag en een rolletje met geld dat ze niet nodig heeft.

“Ben je eigenlijk gelukkig hier?”, vraagt hij haar…Lees verder op Cine.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s